ای که در سورۀ تبسم خود، لطف «وَالشَّمس» و «وَالقَمَر» داری            نوری از آفتاب روشن‌تر، رویی از ماه، خوب‌تر داری

تو کدامین گلی که دیدن تو، صلواتی محمدی دارد            چقدر بر بهشت چهرهٔ خود، رنگ و بوی پیامبر داری

هجرتت از مدینه شد آغاز، مکه هم شاهد سلوک تو بود            کربلا، کوفه، شام، حیران‌اند، تا کجاها سر سفر داری

باوری سرخ بود و جاری شد، «اَوَلَسْنا عَلَی الحَق» از لب تو            چه غرور آفرین و بشکوه است، مقصدی که تو در نظر داری

با لب تشنه بودی و می‌سوخت، در تب کربلا پَر جبریل            وقت معراج شد چه معراجی، ای که از زخم، بال و پر داری

از میان تمام اهل جهان، عرشِ پائینِ پا نصیب تو شد            عشق می‌داند و ادب که چقدر، شوق پابوسی پدر داری

شوق پابوسی تو را داریم، حسرت آن ضریح شش‌گوشه            گوشه‌چشمی، عنایتی، لطفی، تو که از حال ما خبر داری

در مدیح تو از مدایح تو، یا علی هرچه بیشتر گفتیم            با نگاهی پر از عطش دیدیم، حُسن ناگفته بیشتر داری